Het hertengewei en de weg naar huis

Enkele maanden woonde ik in een gemeenschap in Denemarken, gelegen naast een prachtig natuurgebied en een idyllische zee-inham. Als ik in de vroege ochtend uit mijn raam keek, zag ik regelmatig een hert langslopen dat rustig van de planten en jonge boompjes kwam snoepen.

Het zien van deze herten wakkerde een langgekoesterde wens aan: ooit ergens in de natuur een hertengewei vinden. Al sinds mijn jeugd haal ik veel plezier uit het zoeken naar natuurschatten, zoals schelpen, fossielen, haaientanden en bijzondere stenen. Een hertengewei voelde voor mij als de ultieme vondst.

Jaren geleden liet een vriendin mij een gewei zien dat zij tijdens een wandeling had gevonden. Vanaf dat moment hoopte ik dat ik er op een dag zelf ook een zou tegenkomen, ergens tijdens een van mijn eigen wandelingen door de natuur.

Enkele dagen later vond iemand uit de gemeenschap een hertengewei in de tuin. Heel even voelde ik een lichte teleurstelling; ergens had ik gehoopt dat ik degene zou zijn die deze bijzondere vondst zou doen. Toch geloof ik dat het leven vaak een eigen timing heeft en dat gebeurtenissen ons iets willen laten zien.
In plaats van stil te blijven staan bij mijn teleurstelling, besloot ik me te verdiepen in de symboliek van het hertengewei. Elk jaar, na de winter, werpen mannelijke herten hun gewei af om ruimte te maken voor een nieuw exemplaar. Voor mij werd dat een krachtig symbool voor loslaten en vernieuwen: het achterlaten van wat niet langer dient, zodat er ruimte ontstaat voor nieuwe groei.

Op dat moment voelde ik de behoefte om mijn eigen verlangens onder de loep te nemen. Welke verlangens mag ik loslaten? En welke verdienen juist vernieuwing?

Om te beginnen: mijn verlangen om zelf deze natuurschatten te vinden. Is dat een gezonde wens, of is het een vorm van gehechtheid? Dat hangt ervan af. Kan ik net zo blij zijn als iemand anders een schat vindt en ik niet? Blijkbaar nog niet helemaal, haha.

Misschien is er nog een belangrijkere vraag: wat is eigenlijk het verlangen achter dat verlangen? Ik ontdekte dat elk verlangen vaak verwijst naar een dieper verlangen. Waar wijst mijn verlangen om natuurschatten te vinden dan naar?

Toen ik daar langer bij stilstond, voelde ik dat het uiteindelijk gaat om een verlangen naar schoonheid. Niet alleen om iets moois te zien, maar ook om het te mogen vinden, vast te houden en te bezitten.
Prachtig, dacht ik. Dat voelt als een diepere laag. Maar kan ik nog verder graven? Waarom verlang ik eigenlijk naar schoonheid?

Vaak zoeken we buiten onszelf vaak naar iets wat we diep van binnen al met ons meedragen. Terwijl ik hierover mijmerde, kwam er een inzicht in mij op: ik ben schoonheid. Ik ben niet alleen op zoek naar schoonheid; ik ben er zelf een uitdrukking van. Voor mij is schoonheid een expressie van de Bron waaruit alles voortkomt.
En terwijl ik daar zat, herinnerde ik me een inzicht dat enige tijd geleden al bij mij was geland. Onder elk verlangen schuilt uiteindelijk een dieper oerverlangen: het verlangen om terug te keren naar de Bron. Sommigen noemen die Bron God. Zelf spreek ik liever over de Vriend. Dat woord voelt voor mij persoonlijk warmer en intiemer. God ervaar ik niet als een verre of oordelende aanwezigheid, maar als een Vriend.

Een diep inzicht dat tot mij was gekomen is dat al onze verlangens, hoe verschillend ze ook lijken, uiteindelijk een zoektocht zijn naar die Vriend. Een verlangen om opnieuw thuis te komen bij de Bron waaruit we zijn voortgekomen.

Goed, laat ik nog een verlangen onder de loep nemen: mijn verlangen naar een levenspartner. Wat is de diepere wens die daaronder ligt?

Voor mij is het antwoord eigenlijk heel eenvoudig: liefde. Het verlangen om liefde te geven en liefde te ontvangen.

Ga ik nog een laag dieper, dan voelt ook dit verlangen als een zoektocht naar de Vriend. Want een beschrijving van de Vriend is namelijk: Het bewustzijn van Ware Liefde.
Dat bracht me bij een volgende vraag: op welke manier kan ik dat verlangen nu al vervullen, zonder te wachten op een partner?

Voor mij begint het met een besef: ik ben liefde. Ik ben een expressie van Liefde. Ik ben een expressie van de Vriend. En telkens wanneer ik liefde tot uiting breng, in een ontmoeting, een gebaar, een glimlach, een luisterend oor of een meditatie op liefde – ervaar ik iets van thuiskomen. Alsof ik, heel even, weer herinner wie ik in wezen ben.

Misschien gaat het nog wel een stap verder. Misschien is het niet alleen: ik ben liefde, maar ook: ik ben heel. Ik heb niet iemand anders nodig om mij compleet te maken. In mijn diepste wezen ben ik dat altijd al geweest.

Dan neem ik mijn volgende verlangen onder de loep: het verlangen naar een eigen woning. Al jaren droom ik van een klein huisje, midden in de natuur. Maar ook hier stel ik mezelf dezelfde vraag: wat is het diepere verlangen dat hieronder schuilgaat?

Opnieuw kom ik uit bij hetzelfde antwoord. Het verlangen naar een thuis. Niet alleen een fysieke plek, maar een thuiskomen bij de Vriend.

Misschien is dat wel waar al onze verlangens uiteindelijk naartoe wijzen. We verlangen naar liefde, vrede, vreugde, vrijheid en diepe verbondenheid. Naar die staat van zijn waarin we ons één voelen met de Bron waaruit we voortkomen.

En dan ontstaat er een verrassende vraag: hoe kan ik daar vandaag al uitdrukking aan geven?
Door te beseffen: ik ben thuis. Niet pas wanneer ik mijn droomhuis vind, niet pas wanneer alles op zijn plek valt, maar hier en nu. Thuiskomen blijkt uiteindelijk geen bestemming te zijn, maar een ervaring die van binnen ontstaat.

Dan denk ik terug aan een verlangen dat ik zo’n acht jaar geleden had: een rondreis maken langs ecodorpen en leefgemeenschappen in Europa. Ook daar stel ik mezelf dezelfde vraag: wat was eigenlijk het diepere verlangen?

Wat in mij opkomt, is het verlangen naar verbinding. Naar vrijheid. En misschien ook wel naar het paradijs. Veel van deze gemeenschappen liggen op de mooiste plekken in de natuur. Ze ademen een eenvoud en harmonie waar ik me altijd sterk toe aangetrokken heb gevoeld.

En opnieuw zie ik dezelfde rode draad. Ook deze verlangens lijken uiteindelijk te verwijzen naar mijn verlangen naar de Vriend.

Welke verbinding zocht ik eigenlijk? De verbinding met mijn eigen kern. De verbinding met de natuur. De verbinding met gelijkgestemden.

Steeds wanneer we verlangen naar verbinding, verlangen we in wezen naar eenwording. Voor mij is die eenwording niets anders dan thuiskomen bij de Vriend. De Vriend is de Ene waar mijn hart altijd al naar op zoek is geweest.

Misschien geldt dat wel voor veel van onze verlangens. We zoeken het paradijs buiten onszelf: in ervaringen, bezit, succes, relaties of avontuur. Ik herken dat ook in mijn eigen leven. En zelfs wanneer mensen hun geluk zoeken in plezier, status, geld of andere vormen van vervulling, vraag ik me af of daar niet hetzelfde oerverlangen onder schuilgaat: het verlangen om weer heel te zijn, om thuis te komen bij de Bron.
En hoe zit het met vrijheid? Ook daar ontdek ik dezelfde beweging. Lange tijd dacht ik dat vrijheid vooral betekende dat ik kon gaan en staan waar ik wilde. Inmiddels ervaar ik vrijheid steeds meer als een innerlijke staat. De diepste vrijheid ontstaat voor mij wanneer ik me verbonden weet met de Vriend. Dan hoef ik nergens anders meer naartoe, omdat ik ontdek dat ik al ben waar ik altijd naar op zoek was.
Langzaam begon ik te begrijpen dat mijn verlangens mij niet vertelden wat er ontbrak, maar waar ik naar mocht kijken. Niet om het verlangen meteen te vervullen, maar om de diepere wortel ervan te ontdekken.

Waar verlang ik werkelijk naar?
Onder alle verschillende verlangens, het vinden van een hertengewei, een levenspartner, een eigen plek in de natuur, een reis naar bijzondere gemeenschappen, bleek steeds hetzelfde verlangen verborgen te liggen: het verlangen naar de Vriend.

En toen kwam het meest verrassende inzicht: datgene waar ik naar zocht, was niet ergens ver weg. Het was niet afhankelijk van een toekomstige gebeurtenis. Het was niet te vinden in een object, een persoon of een plek.

Het was hier. Nu.

In zijn volledigheid aanwezig.

De Vriend is hier. De Bron is hier. Liefde, vrede, vreugde, vrijheid en heelheid zijn niet iets wat ik eerst moet bereiken. Het zijn kwaliteiten die al in mij aanwezig zijn, omdat ik er nooit werkelijk van afgescheiden ben geweest.

Misschien is dat het ultieme loslaten.
Niet het opgeven van mijn dromen, maar het loslaten van de overtuiging dat mijn dromen mij compleet kunnen maken.

Ik hoef het hertengewei niet langer buiten mezelf te zoeken. Ik hoef de liefde, het thuis of het paradijs niet langer achterna te jagen.

Want wat ik werkelijk zocht, heb ik gevonden.

De Vriend woont in mijn hart.

En misschien is dat wel de paradox van loslaten: wanneer ik niet langer afhankelijk ben van de vervulling van mijn verlangens, ontstaat er juist meer ruimte om ervan te genieten.

Ik mag nog steeds dromen van een klein huisje in de natuur. Ik mag nog steeds verlangen naar een liefdevolle partner. Ik mag nog steeds verwonderd zijn wanneer ik een bijzondere natuurschat vind tijdens een wandeling.
Maar de energie erachter verandert.

Het is niet langer een zoeken naar iets wat mij compleet moet maken. Het wordt een vieren van wat er al is. Een uitnodiging om schoonheid, liefde en verbinding te ervaren vanuit de heelheid die al aanwezig is.
Na een rondreis van acht jaar voelt het alsof mijn Hero’s Journey thuis is gekomen.
Ik ging op zoek naar schatten buiten mezelf. Naar een hertengewei, naar schoonheid, naar liefde, naar een plek om thuis te komen, naar verbinding en vrijheid.

Maar de grootste schatten die ik vond, waren niet de dingen die ik verzamelde. Het waren herinneringen aan wie ik werkelijk ben.
Ik ben liefde.
Ik ben vrijheid.
Ik ben vreugde.
Ik ben vrede.
Ik ben schoonheid.
Ik ben heel.
Ik ben thuis.

De Vriend waar ik al die tijd naar zocht, was nooit ver weg. Hij was altijd aanwezig. In mijn hart. In de natuur. In elke ontmoeting. In elk moment van stilte.

De grootste natuurschat bleek niet iets wat ik buiten mezelf kon vinden.

Het was de ontdekking dat ik nooit werkelijk verdwaald was.