Ik ben een Geluksvogel

Wat als je jezelf in dit moment opnieuw geboren verklaart?
Geen verleden. Geen bagage. Geen toekomst die afleidt.
Alleen dit ene heilige Nu.

Wat zou er dan te ontdekken zijn?

Ik verklaar dit moment als **heilig**.
Ik begin een ontdekkingstocht in het levende Nu.
Elke ontmoeting een kans. Elke blik, een portaal.
Elke interactie: een heilige dans.

De Adem: mijn Geliefde

Mijn wedergeboorte begint bij mijn ademhaling.
Besef ik werkelijk wat voor geschenk dit is?
Dit is geen simpele zuurstofwisseling—
het is een liefdesontmoeting met het luchtelement.
Een bewuste intelligentie.
Een geliefde.

Bij elke inademing fluister ik: *welkom.*
En het luchtwezen antwoordt met tintelingen,
met kippenvel,
met leven.

Afstemming op Bron

Ik voel het verlangen in mijn hart:
een ontmoeting met Bron.

Niet als concept, niet als idee,
maar als **werkelijke afstemming**.
Als liefdesherkenning.

Ik zit.
Ik adem.
Ik schep in mijzelf een stille ruimte.
En plots—
een glimlach.
Een traan.
Een siddering.
De Geliefde is hier.

En ik ben **volledig aanwezig**.

Wandeling in het Heilige Land

Ik wandel door de natuur.
Niet als bezoeker,
maar als **bewoner van het Grote Leven**.

Ik kus een blad.
Ik begroet de vijgenboom.
Ik eer de aarde,
het water,
de kleine ongeziene wezentjes
die nooit applaus krijgen,
maar altijd dienstbaar zijn.

Ik zeg tegen hen:
*“Ik zie jullie. Ik dank jullie. Ik eer jullie.”*

Beweging als Elemententaal

Mijn lichaam wil bewegen.
Niet als workout,
maar als **elementendans**.

• Waterbeweging: vloeibaar, zacht.
• Luchtbeweging: licht, speels.
• Aardebeweging: stevig, dragend.
• Vuurbeweging: krachtig, zwetend, zuiverend.

En na afloop:
*“Dank je, lichaam. Voor deze tempeldans.”*

Creatieve stroom

Een nieuw verhaal dient zich aan.
Niet bedacht.
Gekregen.

Een download over de Nieuwe Aarde.
Ik hoef niets te verzinnen.
Alleen ontvangen.
Het verhaal schrijft zichzelf.

Mijn taak?
Open blijven.
Ademend.
Beschikbaar.

Heilige Ontmoeting

Een innerlijke impuls.
Geen plan.
Een aanvoelen.

Ik bel een vriend.
Niet om iets te regelen.
Maar om *samen te Zijn.*

We zitten in de tuin.
Een kopje thee.
Een luisterend oor.
Een gezegend moment.

In het water

Het water roept.
Een meer. Een sprong.
Een ontmoeting met het vloeibare zelf.

Het water kust mijn huid.
Mijn ziel herinnert zich:
*“Hier ben ik vrij.”*

En dan—
zoals vaak gebeurt in momenten van heilige afstemming—
vliegt hij voorbij.
De ijsvogel.
Een flits van blauw.
Een geschenk.
Een zegen.

Kippenvel.