Reconnection Journey experiment

Al een tijdje voelde ik: er komt iets nieuws aan.

Ook al was mijn rondreis langs eco-gemeenschappen een geweldig avontuur, ik voelde toch ergens dat ik een nieuwe comfortzone voor mezelf had opgebouwd. Ook al is het heel fijn om vrijwilligerswerk te doen in moestuinen en keukens, het brengt niet langer vernieuwing in mijn leven. Ik voel dat ik niet mijn volledige potentieel aanspreek.

Zelfs mijn laatste poging bij een gemeenschap in Denemarken, om in de rol te stappen van vrijwilligerscoördinator, bracht niet de voldoening die ik zoek.

Ik voel helder dat ik simpelweg niet pas in een traditionele rol.

Ik zoek niet langer een baan of een rol. Ik wil zelf iets in het leven neerzetten. Zelf iets initiëren. Dat brengt mij vreugde.

Deze laatste paar weken voel ik het helder: tijd om mijn oude zelf gedag te zeggen en mezelf opnieuw uit te vinden. Een nieuwe versie van mezelf mag geboren worden.

Die nieuwe versie is authentiek, meer zichtbaar, toont meer moed, durft zich kwetsbaar op te stellen en leeft zijn boodschap. Deze nieuwe versie van mezelf durft stappen te zetten die overeenkomen met wat hij van binnen voelt.

Ik voel al heel lang dat ik in mezelf iets prachtigs heb gevonden, wat ik nog te weinig toon aan de buitenwereld.

Waarom laat ik die authentieke, krachtige versie van mezelf nog zo weinig zien?

Nou, ik vermoed het patroon van perfectionisme.

Ik verschuil mezelf nog te veel achter een beeld van perfectie. Mijn expressie hoeft echter niet helemaal perfect te zijn. Het mag er juist ook een beetje knudde en amateuristisch uitzien.

Dat maakt het echt.

Kwetsbaarheid is een superkracht.

Goed, wat wil deze nieuwe versie van mezelf nu gaan neerzetten?

Nou, in de grootste zin is het een levenswijze. Het kernbegrip dat ik leef en onderzoek is verbinding.

Hoe ziet het leven van de Verbonden Mens eruit?

Een leven in verbinding met jezelf, met anderen, met Moeder Natuur, met Spirit.

Gezien al onze problemen voortkomen uit het verliezen van deze verbinding.

Hoe kan ik deze boodschap van verbinding zelf leven? Daar gaat het uiteindelijk om.

Praten over verbinding is niet genoeg. Ik wil het leven.

Nou, daar heb ik het volgende experiment voor bedacht.

De Reconnection Journey

In april 2027 stap ik op mijn fiets.

Ik trek Europa in. In grote lijnen volg ik daarbij het routenetwerk van de EuroVelo’s, maar niet met een strak uitgestippelde route. Niet met een volledig uitgewerkt plan. Wel met een richting.

Ik wil ervaren hoe het is om te leven als een vrije vogel.

Daarbij is het juist fijn om met weinig bezit onderweg te zijn. Om te luisteren naar mijn hart en mijn innerlijke leiding. Om te ontdekken wat er gebeurt wanneer ik niet alles vooraf bepaal, maar ruimte laat voor ontmoetingen en voor wat zich onderweg aandient.

Ik wil fietsen van plek naar plek.

Mensen ontmoeten.

Mijn verhaal delen.

Luisteren naar hun verhalen.

Reconnection Gatherings organiseren.

Een stukje samen fietsen.

Samen wandelen.

Een kaart trekken uit mijn Bird Messengers Oracle.

Misschien ergens een nacht blijven.

Misschien ergens langer blijven.

Misschien ergens naartoe gaan omdat iemand mij uitnodigt.

Ik weet het nog niet.

En juist dat vind ik spannend.

Want wat gebeurt er als ik het leven niet voortdurend probeer te controleren?

Wat gebeurt er als ik werkelijk ga luisteren?

Wat gebeurt er als ik mijn innerlijke leiding vertrouw?

Ik wil tijdens deze reis onderzoeken hoe een leven van verbinding eruitziet.

Kan ik luisteren naar de signalen die de natuur mij geeft?

Kan ik mijn leven laten meebewegen met de seizoenen?

Kan ik leven zoals de trekvogels?

De vrijheid van de zwaluw ervaren.

De vastberadenheid van de stern.

De vreugde van de jubelende veldleeuwerik.

Samen trekken zoals de wilde ganzen.

En misschien ontdek ik onderweg dat mijn leven niet zozeer gaat over het vinden van antwoorden.

Ik voel dat het meer gaat om dat ik mij herinner dat het antwoord al tot mij is gekomen.

In één woord is het: verbinding.

Ik hoef het niet te leren. Ik hoef het mij slechts te herinneren.

Om de illusie van afgescheidenheid in elk nu-moment door te prikken.

Want wat heb ik nu werkelijk te verliezen door zo te gaan leven?

Nou, wat ik zal verliezen is mijn angst.

De angst voor wat andere mensen van mij denken.

De angst om mezelf te laten zien in alle kwetsbaarheid.

Rauw, puur, authentiek en een vleugje mafheid.

De angst voor uitdagingen.

De angst voor onzekerheid.

De angst om gehecht te zijn aan ‘meer van hetzelfde’.

Maar meer van hetzelfde brengt mij niet in de gelegenheid om die nieuwe versie van mezelf te leven.

Zoals ik al eerder zei: in mezelf heb ik het ware al gevonden.

In simpele woorden is het ware liefde en leven in verbinding.

Om in elk nu-moment daarvoor te kiezen.

Nu mag ik die boodschap ook gaan leven door wederom op reis te gaan.

Echter, dit keer niet om mezelf te verbergen of kleiner te maken.

Dit keer ga ik zichtbaar op reis.

Ik ga video’s maken.

Ik ga mijn mensen ontmoeten.

Ik ga mijn verhaal delen bij gatherings die ik organiseer.

Niet alleen het perfecte plaatje, maar ook alle shit, angsten en uitdagingen die ik tegenkom op mijn reis.

Mijn oude zelf vindt het super spannend om meer zichtbaar te worden.

Mijn oude zelf verbergt zich liever.

Maar ik voel dat deze boodschap van leven in verbinding gedeeld mag worden.

Mijn nieuwe zelf zegt:

Het zal juist heel leuk zijn om meer zichtbaar te worden.

En ergens voel ik dat ik liever een risico neem dan dat ik wederom kies voor de veilige route van onzichtbaar blijven en mezelf verschuilen in simpel handwerk.

Mijn nieuwe zelf zal dus zichtbaar zijn.

Wil jij graag mijn avonturen volgen?

Dat kan binnenkort.

Ik ga namelijk een eigen YouTube-kanaal starten. Ook ga ik van start met een nieuwsbrief.

Kortom, voel je welkom om dit experiment te volgen.

Of zelfs beter: nodig mij uit.

Dan word jij deel van dit Reconnection-verhaal.