Anke wordt wakker op de Nieuwe Aarde

Ik gaapte, rekte me uit en draaide me nog eens lekker op m’n zij toen ik m’n ogen opende. Het zonlicht viel op de lemen muur. Ik volgde de weg van de zonnestraal, die geëindigd was op onze slaapkamermuur en ooit zijn weg begonnen was bij de zon. De zonnestralen kwamen via het raam van onze slaapkamer binnen en gaven een prachtige gloed op de takken van de berkenboom die zo’n kleine 2 meter voor het slaapkamerraam stond. Ondanks dat het nog vroeg was, hoorde ik de vogels fluiten, zag ik al enkele vlinders fladderen en zoemde er een hommel voorbij het raam.

Het raam had de hele nacht opengestaan. Het kon; gelukkig was er sinds, tja… hoe lang was dat nu eigenlijk zo…. geen autoverkeer meer te horen ’s nachts. Auto’s waren verleden tijd. Het was niet meer nodig. Ieder mens kon nu op heel andere wijze reizen. Teleporteren werd dat genoemd. En al voelde het heerlijk aan, klonk het woord fantastisch en voelde ik me o zo dankbaar dat dat nu kon, ergens was het ook nog wat wennen.

Eigenlijk was alles wennen… en toch ook weer niet. Alles was anders. Tot voorkort hadden er auto’s gereden, vliegtuigen gevlogen, waren er oorlogen, was er milieuvervuiling, werd er geruzied en gediscussieerd en wist je niet meer wie er nog wel of niet te vertrouwen was of wie wel of niet de waarheid sprak. Het had aangevoeld als een donkere schaduw die over de wereld lag. En ondanks die donkere schaduw, waren we blijven geloven. Met zovelen hadden we ons licht en onze liefde groter en groter gemaakt om zo het kantelpunt te laten ontstaan. Het kantelpunt waarop de Nieuwe Aarde fysieke vormen aan zou nemen. We wisten het al… in de energie was het al lange tijd voelbaar en het was een kwestie van tijd, totdat de oude, niet functionerende systemen, in elkaar zouden storten. Het was zwaar geweest, pittig, confronterend, beangstigend en soms voelden mensen de wanhoop nabij. Maar dat diepe gevoel, dat zéker weten, was er gebleven. Bij al die Lichtdragers; de mensen die wisten wat er zou komen, wat er zou gebeuren. Ze wisten wat hun taak was en dat ze, hoe dan ook, door zouden zetten; vanuit liefde, vanuit zachtheid, vanuit heelheid, vanuit hun eigen licht en kracht.

En nu was het zover… de Nieuwe Aarde. Dus ja, het was wennen en toch ook weer niet. Want het gevoel dat ik nu voelde en de energie die nu aanwezig was, ik kende het al… van toen, van lang geleden, van ooit, van daar… van daar waar ik ooit was…

De plek waar de zon haar licht liet schijnen op de muur, was al iets opgeschoven. En het werd al heerlijk warm in de slaapkamer. Ik stapte uit bed, gaf m’n lieve vriend, die ik ontmoet had tijdens een wandeling en waarbij ik gelijk wist dat wij in dit leven voor elkaar bestemd waren, een kusje op z’n voorhoofd, terwijl hij sliep en liep de woonkamer in. Caminho, ons hondje sprong vrolijk tegen me op. Nog in m’n pyjama en op blote voeten liep ik met Caminho onze tuin in. Ik zag Lisa, Joep, Elise en Hanneke ook al buiten in de tuin lopen. Allemaal liepen ze op blote voeten, in stilte, in rust. In liefde verbonden met zichzelf en de omgeving. Samen met Caminho liep ik als eerste naar de berkenboom die bij ons huisje stond. Ik legde m’n handen op zijn stam en gaf de boom een knuffel. De aardende energie van de boom, gaf me nog meer levensenergie en ik besloot om even tegen deze prachtige boom aan te gaan zitten. Caminho liep met z’n kwispelende zwart witte staartje door de bessenstruiken. Ik lachte om z’n enthousiasme zo in de vroege ochtend. Nog even en we zouden de bessen weer kunnen plukken. Ook de appels, peren, noten, pruimen, vijgen en tal van andere vruchten hingen aan de bomen te glanzen. Ik ademde een paar keer diep in en uit en genoot van de frisse lucht. Het was een groot verschil. Sinds er geen vervuiling meer was, was de lucht zoveel lekkerder om in te ademen en het ging ook zovele malen makkelijker. Alsof ik bij één ademteug m’n hele lichaam kon voorzien van zuurstof.

Ik liep een rondje door de tuin met al m’n aandacht en voelde dat m’n lichaam meer en meer wakker werd. M’n voeten voelde heerlijk aan zo op het gras dat nog vochtig was van de dauw. Een muisje glipte weg onder wat boomschors, toen ik me bukte om te kijken of er al rijpe frambozen waren. ‘Hoi muis. Kijk eens, er hangen al heerlijke rijpe frambozen aan’ zei ik. Ik plukte ze om zo meteen op de ontbijttafel te leggen. Ik zag dat Lisa de kippen een aai gaf en hoorde dat ze hen bedanken voor de eitjes van deze ochtend. Hanneke liep met haar handdoek naar het kleine watertje dat door onze tuin liep. Ja, we konden ook een heerlijke douche nemen in de badkamer die ieder lemen huisje had en die prachtig was versierd met mozaïek tegels. Maar er ging toch niks boven een heerlijk verfrismoment in het beekje dat dwars door onze tuin liep. Elise liep naar de bijenkasten. De bijen waren al druk bezig met het af en aan vliegen om nectar te verzamelen. Elise glimlachte toen er één bijtje op haar hand kwam zitten. Ik zag dat ze hem een knipoogje gaf. Joep had zojuist de tafel gedekt met zijn eigen gemaakte servies van klei. Hij had er de prachtigste natuurtinten in verwerkt; van mosgroen tot aardebruin en van warmgeel, tot fris oranje. Een prachtig samenspel van de mooiste kleuren.

Ik besloot om even naar binnen te lopen om mijn lieve vriend rustig wakker te maken. We zouden deze ochtend samen met alle bewoners, jong en oud, ontbijten. Een heerlijk ontbijt uit eigen tuin… ik voelde me vredig, dankbaar en intens gelukkig. Dit was Leven. Leven met een hoofdletter. In verbinding met onszelf, elkaar en de natuur. Waarbij geen enkel wezen werd uitgesloten en ieder wezen gelukkig was. De Nieuwe Aarde…. Het Licht en de Liefde was overal voelbaar.

Geschreven door: Anke