Een Glimp van de Nieuwe Aarde

Ik heb al heel wat mooie verhalen gelezen over die nieuwe aarde waarover wij dromen en och, wat een mooie dromen, ik zie het soms zo voor me.

En naast al die verhalen durf ik het toch te wagen om ook de mijne eraan toe te voegen

Als mensen eenmaal doordrongen zijn van het feit dat we goddelijke wezens zijn en tot zoveel in staat, kunnen we de nieuwe aarde, die er al is, haar oude lagen afpellen als een ui. Laag voor laag pellen we de dode cellen af met onze liefde, gevoed door het universum en moeder aarde zelf en in verbinding zijnde met al wat leeft. Met magie, zo lang een onderbelicht item maar die in ons weer krachtig stroomt, kunnen we de plastic soep, industrie en vervuiling reduceren. Elk organisme helpt mee met de opruiming. De menselijke overbevolking slinkt tot balans.

Samen maken we ruim baan en pellen de oude lage tot er die nieuwe aarde open ligt, glanzend in het licht van de hemel waar een maan of zon haar licht op schijnt.

We gebruiken weer telepathie om te communiceren en onze ziel is niet langer gevangen in een lichaam met beperkingen. Ons lichaam is een ijle aanwezigheid die iedere vorm kan aannemen.

Wil ik me vereenzelvigen met een boom om te diens levenskracht te voelen, kan ik zo in de stam verdwijnen, ik kan meebewegen in de vorm van een zonnebloem, wil ik een bij zijn, zoek ik een zuster bij om te vragen of ik mee mag reizen in haar lichaam en haar ervaren.

We hoeven niet te werken voor ons voedsel, geen kleding is nodig want de aardenergie voedt en warmt ons. We kunnen nog steeds scheppen. Met onze handen en de magie maken we de mooiste dingen, zonder de natuur te schaden, de scheppingen komen voort uit ons.

We hebben geen vaste plek meer nodig, geen warm huis, we zijn overal thuis,  warmte en kou deren ons niet.

Vaak komen we als mensen samen in natuurlijk gevormde gebouwen die overal voor iedereen toegankelijk zijn. We komen er voor verbinding, we zingen zonder instrumenten, die muziek maken we met onze stemmen, we hebben genoeg aan elkaar in dit samenzijn, het voedt onze ziel, verhoogd energie.

De zwaartekracht belemmert ons niet om lichtvoetig te zijn, te zweven boven het aardoppervlak.

De aarde is weer natuur in al haar verscheidenheid, er zijn de seizoenen, er is weer een ‘altijd-winter-plek’, een-altijd-zomer-plek. alles wemelt van dierlijk en plantaardig leven, altijd in balans.

De wet van de natuur: eten en gegeten worden, geldt niet meer, het in stand houden van de soort, het voortdurend op jacht moeten zijn naar voedsel is geen wet meer. Planten bloeien om vreugde te scheppen en alleen wanneer zij willen, maken ze zaden aan of vruchten. Niemand hoeft ze voor alleen voedselvoorziening te eten.

En toch is niets daardoor doelloos geworden want alles is.

De aarde is niet onderverdeeld in landen, koninkrijken, staten of naties.

Door de verhoogde energie is het gemakkelijk om contact te maken met andere werelden, planeten wat dan ook en er vindt regelmatig een uitwisseling plaats.

We hebben niet langer ’the thrill’ nodig, sensatie, avontuur, onszelf moeten bewijzen, want immers we zijn! We zijn liefde, vreugde en vrede en genieten van al wat is, in en buiten om ons.

Ons leven is niet meer gebonden om voort te planten, samenzijn met een partner is in symbiose zonder verstrikking of verstikking, is opgaan in elkaar en wanneer het tijd is, in overeenstemming, komen er kinderen.

Was de aarde voorheen een leerplek voor zielen, nu is het een aardplek.

En is het onze tijd, dan gaan we blijmoedig weer op in het universum omdat de dood een andere dimensie heeft gekregen, we gaan niet dood, we gaan op, het woord dood is vervangen voor overgang. Angst, pijn en ziekte is ons vreemd.

En soms al zie ik die glimp van een gereinigde aarde in mensen!

Geschreven door: Lucie